Tabela produktów

 

Dieta niskiego indeksu, a insulinooporność

Filozofia odżywiania według Montignaca zakłada takie dobieranie pokarmu, który nie skutkuje zwiększonym wzrostem stężenia cukru we krwi, przy jednoczesnym zachowaniu równowagi w odżywianiu i względnie normalnym spożywaniu węglowodanów. Fundamentem takiego sposobu myślenia jest hipoteza, że otyłość może być tylko i wyłącznie skutkiem nadmiaru insuliny we krwi. Nadmiar ten prowadzi do podwyższenia poziomu cukru we krwi. Z kolei podwyższony poziom cukru we krwi jest skutkiem nadmiernego spożywania węglowodanów o podwyższonym indeksie glikemicznym.

Informacje dotyczące zagadnień diety niskiego indeksu glikemicznego mogą być bardzo przydatne w przypadku insulinooporności. Najczęstsze objawy insulinooporności to: tycie (najczęściej otyłość brzuszna), trudności w chudnięciu pomimo diety i sportu, nadmierna senność – najczęściej po posiłku, wysoki poziom trójglicerydów, wysokie ciśnienie tętnicze, podwyższony poziomu cholesterolu.

Dieta w insulinooporności tak samo jak i Metoda Montignaca, nie powinna zawierać węglowodanów o wysokim indeksie glikemicznym. Zaleca się spożywanie produktów o niskim indeksie glikemicznym. Różnica polega na tym, że insulinooporni powinni jeść mało posiłków (by ograniczać wyrzuty insuliny), które będą na tyle syte, by nie odczuwać w czasie pomiędzy nimi głodu. Z plusów w obu dietach, najważniejszy jest ten - nie liczymy kalorii!